Broken Heart Blog by ludduvuddu

One of those days.

Geef een man een vis en hij heeft eten voor een dag, geef een man een hengel en leer hem vissen, dan heeft hij eten voor altijd. Prachtig concept, mooie zin. Voor mij werkt het iets anders: Geef mij een afwasborstel en de opdracht en ik doe mijn afwas, geef mij een gebroken hart en drie maanden en ik maak mijn huis onherkenbaar mooi en opgeruimd.

Toegegeven niet elke dag van die drie maanden wordt besteed aan opruimen, de verhoudingen zijn meer 90% tegenover 10%.

90% creatief mijn huis verwaarlozen en 10% Redbull fuelled en schuimbekkend van de Cillit Bang met muziek aan mijn huis opruimen.

Op het moment dat mijn hart in de ‘Usual suspects’-stijl op de grond te pletter valt verdwijnt ineens ook mijn interesse in een mooi en netjes huis. Waar de stoel in mijn kamer eerst dienst deed als bureaustoel wordt het ineens een waanzinnig handige kledinghanger die zelfs vanuit de woonkamer bereikbaar is door er een kledingstuk of theedoek met enorme passie en een snufje woede keihard heen te smijten.

Maar tussen alle ‘ik ga nooit meer liefde vinden’ en ‘ik ga nu naar de kroeg en liefde vinden’ uitbarstingen door, vervagen de lijnen van logisch puinzooi creëren.

Waar een normaal mens misschien de lege flessen niet meer naar buiten brengt transformeert bij mij het shampoorekje in de douche in een whisky/bier bijzet tafeltje. Handig voor als ik zingend onder de douche toch echt even mijn drankje moet weg zetten als ik die uithaal van ‘All by myself’ wil halen.

Maar er komt áltijd een dag, een dag waarop ik voor de zoveelste keer één enkel bord, vork en mes afwas om niet van de grond te moeten eten (kan wel trouwens, er ligt genoeg). Een dag waarop ik ineens een koekje tegenkom tussen de kussens op de bank maar ik me niet meer kan herinneren wanneer ik koekjes heb gegeten.

Dat is de dag waar op het roer om gaat. Alles wat ondersteboven is wordt van boven tot onder aangepakt.

De drie maanden durende Oscar winnende dramafilm die mijn leven was, verandert in een happy-go-lucky jaren ’80 filmmusical.

Vol op dansend in mijn huiskamer terwijl alle gitaarsolo’s snoeihard worden na gespeeld op een bezemsteel poets ik alles blinkend schoon.

En die dag is er voor iedereen. Hoe ongeloofwaardig het ook klinkt tijdens het gevoel van een gebroken hart; je gaat je beter voelen!

Even dat dal doorgaan is goed voor je verwerkingsproces, want daarna…

…sta je weer on top of the world!

Spring fever!

Och mensen het is weer lente! Je ziet er nog helemaal niets van maar het KNMI is er heilig van overtuigd. 20 maart om 12:02 was het moment van de lentekriebels. Bij mij is er dan altijd één lente kriebel die omhoog komt: Opruimen. Met wilde herinrichtingsplannen en een verse voorraad aan schoonmaak spullen begint het reinigen van elk hoekje van mijn huis. Een mooi moment om alle fotolijstjes af te stoffen en meteen die foto’s van m’n ex uit het lijstje halen, want ja die foto’s die horen bij mijn depressieve winter gevoelens. Met een ‘joie de vivre’ waar je u tegen zegt start het overhoop halen van mijn huis.  Kleine ‘dustbunnies’ vliegen in de rondte en zonder genade bonjour ik mijn meubels naar hun nieuwe plekje in de kamer. (Blijkbaar word ik ook frans van de lente kriebels….. ik heb beaucoup de fièvre du printemps volgens Google.)

Maar één probleem besluipt mij altijd in de tweede fase van het opruimen. 

Mijn ‘Tasmanian devil’ opruim aanpak verloopt altijd het zelfde.

Stap 1: Haal alles overhoop.

Stap 2: Verspil tijd aan het meest nutteloze wat je kan vinden (meest recente voorbeeld is een drie uur durende sessie oude ongebruikte kabels sorteren in een la van mijn kast die sinds de vorige lente niet meer open is geweest)

Stap 3: Gun jezelf een welverdiende pauze.

Stap 4: Stel de rest opruimen tot morgen uit.

Daar zit ik dan. Uren programma’s op Comedy Central te kijken die ik eigenlijk niet eens leuk vind (I’m talking to you futurama)

Maar ’s avonds gebeurt er altijd iets magisch. Opeens betrap ik mijzelf op mijn uitstel gedrag en ga ik weer met mijn Franse spirit een nieuwe ronde opruimen tegemoet! EN GARDE roep ik terwijl ik met mijn Swiffer duster het stof op mijn kast te lijf ga. Jammer genoeg kom ik altijd een aantal minuten later een verzameling kaarten tegen waarvan een paar nog van mijn ex zijn.

Natuurlijk is dat het ideale moment om even nostalgisch te worden en een klein beetje te zwelgen in zelfmedelijden om daarna, in plaats van dit volgend jaar te voorkomen, de kaarten weer exact op de zelfde plaats terug te leggen.

Maar goed als de weersverwachting de lente mag uitstellen dan heeft mijn schoonmaakbui ook dat recht. Plus, het is ook best lekker om zes keer per week te beginnen met het schoonmaken van huis en hoofd. Stukje bij beetje ruimt dat toch weer op.

Klaar voor de Zomer.

Bye, Bye, Buy.

Wie heeft er interesse in een wekker met bijgeleverd infrarood pistool die je ’s ochtends uit moet schieten? Of een replica zeepje van de film Fight Club?

Blijkbaar mijn gebroken hart… Elke keer als mijn ‘net weer hele hartje’ snoei hard op de grond klettert, hoor ik een subtiele “HOI” uit mijn linker binnenzak* komen. Mijn portemonnee voelt mijn pijn en biedt altijd een fantastische oplossing. Kopen kopen kopen.

Van een nieuwe bestekset tot aparte gadgets, het ‘dreamteam’ van mijn portemonnee en mijn gebroken hart lijkt samen dezelfde missie te hebben. De missie om eigenhandig de economische crisis op te lossen door mijn huis te vullen met troep die de eerste 10 seconden heel erg tof lijkt en daarna als verzamelaars van stof te werk gaan.

Die koop drang lijkt zich nooit te focussen op logische spullen maar alleen op nutteloze dingen. Een boor kopen om gaten in mijn muur maken? Nee joh niet nodig, koop liever dat schilderij dat je daar ziet staan! Top idee.

Met een mooi nieuw canvas onder mijn arm loop ik naar huis om vervolgens geen mogelijkheid te hebben om het op te hangen, want ja zo’n boor….. zou best handig zijn om je nieuwe lijstje op te hangen.

Vol goede moed zet ik het canvas een beetje schuin tegen de muur om te kijken hoe het zou staan. En wat blijkt?

Op een of andere manier heeft mijn gebroken hart een canvas gekocht waarbij het lijkt alsof de print een epileptische aanval heeft gehad op het doek.

Maar niet getreurd, gelukkig kunnen we even ter afleiding een rondje door de stad doen. En om even te herstellen van je miskoop gaan we vanavond lekker chocolade fonduen!  Want dat ene leuke kommetje met die leuke opdruk van een aardbei, gedipt in chocolade, dansend met een banaan die je in de winkel zag mag toch niet missen tussen je minimalistisch serviesgoed? Precies!

Dit is zo’n moment waarop de meeste ‘normaal denkende’ mensen een stemmetje in zijn of haar hoofd hoort, dat zegt: “Niet doen.”

Mijn hoofd heeft dit stemmetje ook. Maar tijdens mijn liefdesverdriet wordt deze op dit soort momenten waarschijnlijk gewurgd door mijn gebroken hart.

Dus ja hoor, Hoppa! In het mandje met dat kommetje!

Na al die keren nutteloos shoppen ben ik er nog steeds niet achter waarom ik verwacht dat dingen kopen een goed gevoel geeft. Het tijdelijke gevoel van iets nieuws kopen verdringt wel even de vervelende gevoelens, maar een oplossing is het niet. Mocht jij zelf ook deze koop drang hebben neem dan één les mee vanuit dit verhaal: Koop nuttige dingen.

Gelukkig zijn 2 van de 10 spullen die ik koop wel enigszins nuttig dus geheel zinloos is het niet, maar man-o-man wat ben ik blij dat ik geen tijd heb om TellSell reclames te kijken. (Al heb ik wel een Magic Bullet thuis….)

*voor alle zakkenrollers laten we die zin even vergeten.

Feed me & Superfriends

Wat is meestal het eerste dat je doet nadat je relatie uit gaat? Precies; Haribo gummibears kopen en je laatste ruzie naspelen. Dit allen gevolgd door een hevige schranspartij om vervolgens in een hoekje van de kamer te eindigen met een suiker overdosis en de neiging je kersverse ex meteen weer op te bellen!? Nee?….. Niemand?

Okay. Dan nummer twee op de lijst: een vriend bellen. De eerste drie woorden komen nog normaal je keel maar na een diepe zucht stort je dan toch TOTAAL in en vertel je hevig snotterend dat het uit is.

Ik heb beide kanten van dit gesprek mee gemaakt. Meerdere keren. Als ontvangende partij is hier maar een manier om op te reageren met de simpele zin: “Ik kom er aan.”

Terwijl je de maillot van je SUPERFRIEND kostuum aantrekt bedenk je meteen wat je kan meenemen als een instant opvrolijk cadeau (mijn tip: Gummibears ;D) Vliegensvlug staat de SUPERFRIEND voor de deur en sleept je onvoorwaardelijk door die rottijd heen.

Het nadeel aan SUPERFRIENDS is dat je maar ongeveer twee weken lang jouw ‘broken heart-sign’ in de wolken kan schijnen, want na twee weken is de pijn er voor jou misschien nog wel maar de SUPERFRIENDS zijn het al weer een beetje vergeten. Wat ervoor zorgt dat het kleine dramamonstertje in je (laten we hem Gizmo noemen) schreeuwt om aandacht!

Dat monstertje wilt gevoerd worden. En daar heb je geen vrienden voor nodig, want er is altijd nog de ‘emotionele zelfkastijding’. Niets vult het maagje van ‘overgevoelige Gizmo’ zo goed als alleen op de bank zitten met een fles wijn, een zak chips en Nothing hill in de dvd-speler.

Het voeren van de hapklare brokjes zwelgen en zelfmedelijden is wel goed voor je. Ja, als je erop terug kijkt lijkt het allemaal wat overdreven maar het is belangrijk voor je verwerkingsproces. Want je moet dat dal even door voordat je weer op top van de wereld kan staan.

Gelukkig zijn er wel een paar regels uit de jaren tachtig die ervoor zorgen dat jouw Gizmo braaf doet en wat schetst de verbazing? Geheel toevallig komen die regels nou net voor in de film ‘The Gremlins’:      

1) Never expose to bright light

2)  No water

3) Don’t feed it after midnight

Of te wel hou Gizmo uit de spotlight, dit is meer een privé monstertje. Niet constant voeden met tranen en nooit maar dan ook NOOIT ’s nachts het monstertje voeden want dan wordt cute and cuddly Gizmo ineens een nare gemene-dingen-naar-je-ex-stuur-Gremlin. En dát, geloof mij, wil je niet.

Until we meet again.

De meeste dagen zijn niet heel bijzonder, ze gaan rustig voorbij zonder erg grote gebeurtenissen. Na dat je relatie uit is gegaan bestaat je dag vaak uit een bepaalde routine. Opstaan, werken, eten, tv kijken en naar bed. Deze routine is vaak overgoten met een klein sausje van constant liefdesverdriet (had ik janken in foetus houding al in mijn routine genoemd?)  Maar deze prachtige sleur wordt twee dagen uit de week verbroken door een geweldige uitvinding genaamd het weekend. Want dan is het feest, geen afleidingen meer van werk en vroeg opstaan maar een heerlijk constante stroom van alleen met je gedachten zijn. Op dit punt hoop ik dat mijn sarcasme tussen de regels gevonden is.

In mijn geval bestaat het weekend vaak uit staren naar mijn telefoonscherm die heel wat minder interessant is geworden nadat boze vogeltjes richting varkens werpen geen uitlaatklep meer bleek te zijn. Gelukkig woon ik in de prachtige stad Haarlem waar je langs de vele winkels kan struinen, alle vrolijke gezichten van het winkelende zombie publiek kan observeren en waar straatorgels (met succes) de missie hebben om je dag te verzieken.

Het enige probleem dat deze activiteit heeft is dat tussen alle onbekenden af en toe een bekende loopt. In theorie helemaal prima. Totdat die bekende ook wel beter bekend staat als ‘De Ex’.

Als een ware Jason Bourne zoek ik om mij heen naar plekken waardoor ik het ‘we doen alsof het niet ongemakkelijk is’-gesprek kan ontwijken. Met elke stap verbergt mijn gezicht zich meer en meer in mijn jas en komt het moment dichterbij dat ik niet meer weg kan. Tactisch sla ik rechts af een winkel in en begin driftig te zoeken door de dichtstbijzijnde producten terwijl ik met een oog mijn ex in de gaten houd.  Al meerdere malen is hier gebleken dat ik niet bepaald een Jason Bourne ben. Zo blijkt de Hunkemöller niet geheel geschikt voor deze strategie en een fel belichtte sieradenwinkel met panoramaglas biedt niet de beste beschutting.

Na mijn derde poging tot het meest eenzame spelletje ‘hide and seek’ besloot ik de volgende keer maar wat anders te doen.

Daadkracht was mijn nieuwe religie. Gewoon schouders naar achteren, kin omhoog, blik strak naar voren en fikse passen nemen. Juist door mijn reuze stappen was ik de stad al minstens vier en een halve keer door gelopen maar ik moest en zou mijn nieuwe mindset uitvoeren. Langzaam zag ik mijn ex op mij af lopen, mijn rug recht, kin omhoog en blik op oneindig. En toen was het moment daar….een meter van elkaar verwijderd…. Liep ik super zelfverzekerd VOL tegen een lantarenpaal op!

Onder begeleiding van de slecht verhulde schaterlach van omstanders dook ik dan toch maar weer die winkel in. Maar deze keer kon ik, trots op mijn poging, door het assortiment van een fietswinkel heen spitten.

Volgende keer lukt het. Volgende keer zal het meer impact hebben dan wel mentaal in plaats van fysiek.

Hollywood in my head.

Het hele land heeft het erover. De kou, de winter en het ijs. De ene houdt ervan, de ander weet tussen het klappertanden door nog net: “Ik haat sneeuw” uit te spreken.Ik zit zelf tussen beide kampen in.

Belangrijk voor dit verhaal is om te weten dat mijn hersenen erg kicken op Hollywood momentjes. Zodra ik me slecht voel en zwelg in zelfmedelijden gecombineerd met een flinke dosis drama, zoals toen mijn relatie uit ging bijvoorbeeld, wil ik dat als ik naar buiten loop het hard begint te regenen en dat iedereen die langs mij loop op straat ook door heeft dat zij een figurant zijn in mijn kleine dramafilm (jammer genoeg snappen veel mensen dat niet. Vanaf volgende keer ga ik maar scripts uitdelen voordat ik aan mijn Oscar winnende ‘loop in de regen’ scene begin).

Ook deze koude dagen zijn goedgekeurd om de achtergrond van mijn film te vormen, buiten rondlopen diep in gedachten verzonken is op zich al te gek (toch?) maar als het dan ook nog eens stervenskoud is heb ik weer een geldig excuus om mijn James Dean pose aan te nemen (handen in de zakken, kraag omhoog en de hele tijd verbaast kijken) en de thema muziek te starten!

De keerzijde van het geheel is dat er in mijn film geen regisseur is die “CUT!” kan roepen waarna ik vervolgens aan de tweede take kan beginnen. Een situatie die vaker dan eens handig geweest zou zijn.

Met de verbaasde blik een brug oversteken terwijl (in mijn hoofd) Céline Dion net voor de hoge uithaal gaat en mijn gedachten heerlijk melodramatisch in het ‘don’t go there’ gedeelte van mijn hersenen duiken, besluit mijn voetje… heeeel plots… met mach 3 snelheid ondermijn lichaam vandaan te schuiven! Want in mijn film is blijkbaar geen budget voor het strooien van zout op bruggen.

Dit heeft een onvrijwillige ‘twist’ dansmove tot gevolg en zorgt ervoor dat het filmgenre van dramatisch naar slapstick omslaat. Omdat de bevroren handjes in het jasje vast zitten en het verbaasde gezichtje nu richting een hap sneeuw gaat.

Maar desondanks de eventuele misstap (woordgrap) is het Hollywood scenario toch iets wat wel heel lekker is als je een slecht gevoel hebt. Het ‘verdramatiseren’ van je verdriet maakt het wel makkelijker om er mee om te gaan en het te verwerken. Dus als jij jezelf nog niet een ster hebt gegeven op de ‘imaginary’ Walk of Fame, zoek dan snel een momentje uit om dat liefdesverdriet gevoel in Hollywood stijl van je af te acteren!

[End scene]

[Written and directed by Lovebird Joel]

The best part of a romcom

Door een hart dat al meerdere malen in kleine stukjes heeft gelegen ben ik, naar eigen zeggen, een expert geworden in de sport van het in foetushouding, romcom films kijken (fingers crossed voor de gouden plak in Brazilië 2016).

Met de chipskruimels op mijn warme fleecedeken en de gordijnen permanent gesloten, verslind ik film na film over verknalde relaties en het cliché einde wat daarmee gepaard gaat.

Maar wat ik het beste stuk uit die films vind is de fase die tussen het herkenbare verlies, de bekende fouten en het verschrikkelijk zoetsappige einde zit (wat vaak een vliegende popcorn bak richting tv tot gevolg heeft).

Namelijk, de wederopstanding!

Het moment waarop het dieptepunt bereikt is en de hoofdpersoon besluit zichzelf bijeen te rapen en een nieuwe richting in te slaan, om vooral weer bovenop die spreekwoordelijke “top of the world” te komen. 
De balans wordt opgemaakt, oude foto’s weggegooid en de wereld is, bij nader inzien, helemaal zo slecht niet.

Voorbeelden hiervan zijn natuurlijk Nothing Hill waarbij mr. Whoops-a-daisy (Hugh Grant) zich neerlegt bij het feit dat hij en mrs. Julia Roberts geen stel gaan worden. (Al moet ik toegeven dat hij twee minuten later begint aan een race door de straten van Londen om haar op te zoeken, maar toch…. Twee minuten van zelfstandigheid is beter dan geen) 
Of in Love Actually waar Andrew Lincoln zich over zijn ‘crush’ op Keira Knightly heenzet door met offline PowerPoint presentatie zijn gevoelens duidelijk te maken. (Om vervolgens als politieagent uit Atlanta op zombies te gaan jagen. Dit grapje is vooral voor The Walking Dead fans bedoeld.)

Maar het beste voorbeeld van je leven herpakken komt uit mijn lievelingsfilm, een film die zo goed snapt hoe liefdesverdriet werkt dat je het bijna als handleiding kunt zien. (500) days of Summer! Als je deze film nog niet gezien hebt dan vraag ik je om het NU te gaan doen… ik wacht wel…

…..

…..

Zoals ik al zei: Geweldig.

Deze film moet ook even eervolle vermelding krijgen voor het einde wat niet (geheel) cliché is.

Voor mij is het moment van je leven weer oppakken al een aantal keer voorbij gekomen, meestal gebeurde dat in de vorm van mijn huis volledig opnieuw inrichten en opruimen en daarna voldaan op de bank neer te ploffen en weer met een goed gevoel de nieuwe dag tegemoet te gaan. 
En dit specifieke moment, hoe verweg dat soms ook lijkt, krijgen wij allemaal op een gegeven moment. Het moment dat je een heerlijke playlist aanknalt, de chips kruimels van je afklopt, fleecedeken in de kast, gordijnen open en niet één maar zes stappen vooruit doet. 

Goodbye heartache, hello world!

(PS.: (500) days of Summer zorgt zelf ook al voor de nodige goeie nummers voor in je playlist, met Vagabond van Wolfmother als het perfecte nu-ga-ik-KEIHARD-aan-de-slag nummer!)

Zo hard dat het glas breekt.

Nog eventjes wachten en dan is het weer zo ver. De klok telt af, de glazen worden er haastig bij gepakt en de meest “ervaren” weekend alcoholist staat te ruziën met de champagne fles. En dan 3….2….1…. *plop*: “HAPPY NEW YEAR!” Na kundig de vliegende kurk te hebben ontweken en het champagne schuim te hebben afgeveegd is het knuffels en zoenen all around! Na even goed rond kijken om zeker te weten dat je iedereen persoonlijk een gelukkig nieuw jaar hebt gewenst en dan begint het vuurwerk kijken en het jaarlijks verrast zijn over het feit dat je geen bereik hebt… (iets dat om 3 uur ’s nacht weer ter sprake komt zodra alle ‘waarschijnlijk ontvang je dit pas later maar gelukkig nieuw jaar’-sms’jes binnenkomen).

En dan is het tijd om terug te blikken op het vorige jaar en de goede voornemens te bespreken voor het nieuwe jaar. Voor mij persoonlijk is het een interessant jaar geweest in de goede en slechte zin.

Toevallig zijn dit jaar mijn dieptepunt en mijn hoogtepunt vrij nauw met elkaar verbonden. Mijn dieptepunt was zonder twijfel het uitgaan van mijn relatie, maar mijn hoogtepunt was het beginnen als lovebird bij ludduvuddu! Van een gebroken hart naar een hart helende-lovebird is waar ik vanavond om twaalf uur op proost :-)

Dat is voor mij altijd een belangrijke vraag rond nieuw jaar; waar proost ik op? Is het op volgend jaar? Is het op iets uit het afgelopen jaar? Of is het op de heerlijke illusie van die 30 miljoen euro die op je staatslot gaat vallen? Een droom die bij mij al lang geleden gestorven is gezien de staatsloterij en ik een deal lijken te hebben waarbij ik betaal voor een lot en daar een waardeloos papiertje met wat nummers en letters voor terug krijg…..hebben jullie dat nou ook? 

Maar zelfs al proost je met een gebroken hart en is het afgelopen jaar in principe niets meer dan kl*te geweest, 2013 is een (heel cliché) nieuwe start! Niet omdat op magische wijze je problemen verdwenen  zullen zijn, maar omdat je een mooi universeel moment hebt om een streep door dingen te zetten. 

Dus vanavond gaan we proosten, op 2012, 2013, je gebroken hart EN je nieuwe jaar! Om lovebird Liat te quoten: ”Laten we proosten op alles wat ons te binnen schiet” en er een fantastisch jaar van maken met veel vallen en opstaan zodat we volgend jaar nog harder kunnen proosten, tot het glas breekt; op het falen en slagen! 

Namens alle lovebirds van ludduvddu, een onwijs heerlijk, keihard, te gek en ongelooflijk goed 2013! 

Lovebird Joel & Zeurkous

Verdriet ver(g)eten en “Champain”

It’s the most wonderful time of the year…. De december maand… Alles en iedereen is vrolijk, oude kennissen  en verre familie leden hebben ineens de onweerstaanbare behoefte om je nog fijne feestdagen te wensen en de gehele maand december bestaat uit dezelfde standaard vragen: “Wat ga jij doen met kerst, wat heb je gedaan met kerst?” “Wat ga jij doen met oud en nieuw?” ÉN natuurlijk: “Hoe gaat het met je!?” Een vraag die op zichzelf niet zo erg is maar tijdens liefdesverdriet in december vervelend genoeg kan zijn om het gevoel op te roepen de dichtstbijzijnde plastic rudolf te pakken en na drie flinke zwaaien het arme beestje met de rode neus als een echt rendier door de lucht te zien vliegen!

Uiteraard ontstaat dit gevoel niet door één simpele vraag maar door een opstapeling van frustraties als resultaat van je verbroken relatie, niet helemaal weten hoe je moet omgaan met je liefdesverdriet én de december ellende die, langzaam maar zeker, een enkele getackelde sneeuwman tot gevolg kan hebben. Voorbeelden van die ellende zijn bijvoorbeeld het verschijnen op een gezellig kerstdiner waarbij iedereen vraagt: “Waar is jouw +1?” Gevolgd door “is het uit?” Of de altijd behulpzame (maar intens goed bedoelende) moeder die aan het kerstontbijt zich er niet van kan weerhouden om de opmerking te maken: “Goh, het had best leuk geweest als [vul naam van ex in] er nu bij was….”

Maar er zijn twee vragen die voor mij de stijging in vandalisme van kerstversieringen kan verklaren. Vragen die niet direct met je liefdesverdriet te maken hebben maar die altijd toevallig zo uitpakken dat het onschuldige vraagje precies de zere plek weet te raken. De eerste is het meest logisch en zie je van mijlen ver aankomen: Wat zijn je goede voornemens in het nieuwe jaar? Prima vraag, ware het niet dat er (bij mij althans) altijd een verwijzing naar je gebroken hartje verwacht wordt.

“En een nieuwe liefde vinden?” Wordt er met een schuin hoofd en lichtelijk verhoogde stem dan eerst gevraagd… Nee, ehh, geen idee. Ik was nog bezig met uitleggen waarom boom blaadjes drogen een nieuwe leuke hobby zou zijn… Maar de tweede vraag is: 1. Op zich al verschrikkelijk en 2. Deze martel vraag word ook nog is als excuus gebruikt om wat spicey liefdesverdriet info los te krijgen. Namelijk: “Voel jij je al kerstig?”

(De ruimte hier boven is expres leeg gelaten voor tijd om alle emoties en jeuk neigingen even los te laten)

Nee, ik voel me niet kerstig en ja, een deel daarvan heeft te maken met mijn liefdesverdriet. Ik wens ook niet om sneeuw of cadeautjes onder de kerstboom (kleine Mariah Carey verwijzing) wat ik wil is mijn liefdesverdriet verwerken door mijn gezicht vol proppen met eten en alles wegspoelen met champagne om daarna op 1 januari te kunnen genieten van het feit dat ik weer een heel jaar heb voor dat de “Most wonderful time of the year” weer bij mij op de stoep staat.

En toch wil ik nog zeggen: Geniet nog even van de laatste decemberdagen, want vanaf januari moeten we met z’n allen weer zo normaal en gezond mogelijk gaan doen ;)

(*graag wil ik vermelden dat ik niet echt de behoefte heb om boom blaadjes te drogen als hobby….. heb het al veel te druk met postzegels sparen) 

END OF THE WORLD?

We hebben het allemaal wel een keer gevoeld, het gevoel dat het echt het einde van de wereld is. En niet de maya versie van de Apocalypse maar dat gevoel dat je krijgt zodra je hartje in meerdere delen om je heen ligt.

Voor ik verder ga “please allow me to introduce myself”: Ik ben Joël, 22 jaar en de mannelijke toevoeging aan het lovebird team. Want ondanks dat vrouwen dankzij hun waanzinnig goede intuïtie (sorry mannen daar zijn ze toch echt veel beter in dan wij) zich best kunnen verplaatsten in onze hoofden zal het nooit echt het zelfde zijn.

Want wij mannen lijken misschien wel stoer en nauwelijks geraakt door een verbroken relatie maar het tegenovergestelde is waar!

Iedereen gaat anders met liefdesverdriet om, sommige doen het goed, sommige doen het minder goed en sommige doen het zoals ik dat deed. Wat grotendeels bestond uit drinken, zielige liedjes luisteren en vooral de zinnen uit die liedjes koppelen aan mijn liefdesverdriet. Op dag drie was ik er 100% van overtuigd dat Acda en de Munnik elke avond met een verrekijker mijn huis in keken om daarna er een mooi liedje over te schrijven.

Voor mij kon 21 december 2012 niet snel genoeg komen want mijn relatie was over en dus mijn wereld vergaan. Oftewel DRAMA.

Terugkijkend nu staan de muren van mijn huis nog steeds, is er geen komeet op mijn hoofd beland en zijn de straten niet bezaaid met zombies (Dat laatste vind ik wel een beetje jammer…). De wereld was niet vergaan en mijn hartje is ondertussen weer heel.

Want of je nou denkt dat de wereld vergaat omdat een paar duizend jaar oude beschaving geen zin meer had om de kalender verder af te maken of omdat je hart in duizend stukken ligt…. wat je dan ook denkt het is waarschijnlijk niet waar :) Denk maar aan al die keren dat je terug keek en dacht: ‘really?’ (Al blijf ik erbij dat Acda en de Munnik nog steeds bij mij naar binnen kijken)

Waarom zijn Italianen glad?

Italianen zijn glad, Spanjaarden zijn heethoofden en Amerikanen zijn schreeuwerig. Dat we het even weten. Zo is het nou eenmaal…

Maar wat zijn wij dan in hun ogen? En hoe komt het dat Italianen zichzelf helemaal niet glad vinden en Spanjaarden ons juist veel te koel vinden (Ik ben een keer koelkast genoemd door een Spanjaard en ik neem het de beste man niet eens kwalijk, werd gek van zijn opdringerigheid). Hoe kan het dat we ons zo verschillend gedragen in de liefde?  Dat Juan Pablo woest aantrekkelijk kan zijn om vervolgens je hart te breken zonder dat hij ook maar een signaal gegeven heeft? Heb je het je wel eens afgevraagd?

Ik wel dus. Een onderzoek over liefdesverdriet kan daarom ook nooit alleen over liefdesverdriet gaan. Want dat dodelijke gevoel komt toch echt ergens vandaan (stel je voor dat je het zomaar spontaan zou krijgen pfieuw!) En aangezien ik op zoek ben naar antwoorden ben ik maar eens begonnen bij het begin. Bij liefde dus. Simpel toch?

Niet dus. Drie boeken en tig artikelen verder ben ik er nog steeds niet over uit. Dat is niet zo raar, want de wetenschap van de liefde is ten eerste nog niet zo oud en ten tweede zijn er geen eenduidige antwoorden.

Maar een ding is zeker.

Hier is cultuur aan de gang.

Onze hersenen vinden het leuk om dingen op te slaan. Ook al denk je dat je dingen vergeten bent. Is niet zo. Zelfs dingen waar je je echt niets meer van kan herinneren (zoals je baby-herinneringen, ze bestaan!). Alles wat je meemaakt in je leven wordt zo dus opgeslagen. Lekker diep zodat je er niet al te veel last van hebt.

Ondertussen is dat breiwerk in je hoofd zich aan het vormen tot een lovemap (naast vele andere maps, want we zijn gelukkig niet alleen maar bezig met liefde) en zal die map er uiteindelijk voor zorgen dat je het “omygod-dit-is-het-moment” ervaart mocht er ooit een schijnbaar geschikte kandidaat voor je staan. Het nare aan dit verhaal is dat je er zelf niet echt controle over hebt. Want je hersenen slaan ook minder gezellige eigenschappen en invloeden op.

Die gladde Italianen zijn dus vooral zo glad omdat jij geleerd hebt dat het gedrag van Italianen not bueno is. En die heethoofd Spanjaard van mij snapte natuurlijk niets van mijn afstandelijkheid terwijl ik (onbewust) geleerd heb dat je nooit te snel moet toegeven en je best een beetje rationeel mag denken ook al ben je verliefd. Juan Pablo brak je hart omdat het voor hem heel normaal (aangeleerd) gedrag is zijn charme over vrouwen uit te strooien. Wel eens voor een ‘foute man’ (tja, wat is dat dan eigenlijk?) gevallen? Blame your love-map! Wat doe je eraan? Begin maar eens bij ludduvuddu! Tips en verhalen zijn uiteraard welkom ; )

Opzoek naar het medicijn tegen een gebroken hart.

Mijn vaagste liefde was er een waar niet over gesproken werd. Maar ook echt niet. En toen was hij weg. Niet plotseling zoals je soms hoort. Maar langzaam. En steeds verder. En ik liet hem gaan. Ik weet niet meer wanneer. Misschien wel gister pas. Misschien was zeven maanden geleden het moment. Kan ook wel een jaar geleden zijn. Heftig was het wel. Good memories ook. Ook!

Ik ben Jennifer. Acht-en-Twintig jaar en op zoek naar antwoorden op al mijn vragen. Een half jaar geleden ben ik begonnen als lovebird bij ludduvuddu. Dat was geen toeval. Mijn hart was zwaar gebroken. Nee. In twee stukken (of nog erger als je het kan bedenken).

Hoe kon het nou dat ik zo verliefd was en hij helemaal niet? Hoe kon het zoveel pijn doen terwijl ik wist dat ik door moest en het geen zin had? Hoe kon het toch dat hij niet uit mijn hoofd ging? Zelfs niet zonder contact. Zelfs niet met alle moeite in de wereld. En hoe kan het dat hij nu langzaam verdwijnt naar de achtergrond? Dat de zon dit jaar honderd keer harder schijnt (was dat niet vorig jaar?). Dat dezelfde mannen dit voorjaar duizend keer zo leuk zijn als vorig jaar? En tenslotte: Waarom is hier nog geen medicijn voor?

Naast vrouwtje en lovebird ben ik ook antropoloog. Antropologen staan vooral bekend als types die in verre oorden dingen uit proberen te vogelen over mensen waar we verder nooit echt iets mee te maken gaan krijgen. Maar het vrouwtje in mij kwam er uiteindelijk achter dat ik veel liever mijn eigen vragen beantwoord (en gelukkig ben ik niet de enige antropoloog die dat doet).

Antropologen stellen vragen, lezen erover, denken er over na en kijken dan naar andere mensen om antwoorden te vinden. Je kan wel nagaan dat op dit soort vragen nooit een eenduidig, of geldig antwoord te vinden is. Dat is ook het mooie van deze vragen. Het antwoord ga je nooit vinden.

Maar misschien kunnen we het de komende tijd wel iets duidelijker maken en iets beter begrijpen. En natuurlijk nog veel meer vragen verzinnen. We komen er wel!

Doen jullie mee?

Groetjes Jennifer